എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരെ...
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാന് ആലോചിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്... എന്താണെന്നല്ലേ...ഞാന് ഇവിടെ ഒരു ബ്ലോഗ് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടിട്ട് അതില് ഒന്നും എഴുതുന്നില്ലല്ലോ എന്നുള്ള കാര്യം..
പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ, ഞാന് ആദ്യമേ തന്നെ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിടുണ്ട് എനിക്ക് അങ്ങനെ ഭയങ്കര കാവ്യ ഭാവനയോ സാഹിത്യ ഭാവനയോ ഒന്നും ഇല്ലെന്നുള്ള സത്യം.. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന് നിങ്ങളോട് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഭാവനകള് എനിക്ക് അയച്ചു തരാന് പറഞ്ഞത്... ഇതുവരെയായിട്ടും ഒരാള് പോലും എനിക്ക് ഒന്നും അയച്ചു തന്നില്ല എന്നുള്ളതാണ് മറ്റൊരു സത്യം.. അതിനാല് ഇനി ഞാന് തന്നെ സ്വന്തമായി എഴുതാന് തീരുമാനിച്ചു...
ഇവിടെ ഞാന് എന്റെ കൂട്ടുകാരുമായി പങ്കു വക്കാന് പോകുന്നത് ഒരു വിരഹത്തെ കുറിച്ചാണ്.. എന്റെ വിരഹം...
ഞാന് ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലം... 2000-2003 കാലഘട്ടം.. വളരെയധികം സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കാലം... എല്ലാ കോളേജ് പിള്ളാരെയും പോലെ ഞാനും അടിച്ചു പൊളിച്ചു നടന്ന കാലം... എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതത്തില് ഒരിക്കലും മറക്കാന് പറ്റാത്ത നിമിഷങ്ങള് സമ്മാനിച്ച കാലം... എനിക്ക് കുറെ അധികം നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ സമ്മാനിച്ച കാലം.. ഇതെല്ലാം ആയിരുന്നു എന്റെ കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസ കാലം.. എന്റെ ക്ലാസ്സില് ഇരുപത്തിമൂന്ന് കുട്ടികള് ഉണ്ടായിരുന്നു... എല്ലാവരുമായും വളരെയധികം സൗഹൃദം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന് ഞാന് എപ്പോളും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു... എല്ലാവര്ക്കും എന്നെ വളരെയധികം ഇഷ്ടമായിരുന്നു... അതുപോലെ തന്നെ എനിക്ക് അവരോടും... അങ്ങനെ ഞാന് എന്റെ കൂട്ടുകാരന്മാരോടും കൂട്ടുകാരികളോടും അടിച്ചു പൊളിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്ന ആ കാലത്താണ് ഈ സംഭവം നടക്കുന്നത്... ഇന്നുവരെ ഞാന് നിങ്ങളോട് ആരോടും ഈ സംഭവത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല... അതുകൊണ്ട് ആദ്യം നിങ്ങള്ക്ക് ഇത് കേള്ക്കുമ്പോള് ചിലപ്പോള് വിശ്വസിക്കാന് കഴിഞ്ഞു എന്ന് വരില്ല.. നിങ്ങള് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ളതും പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതും ആയ ഒരു പനങ്ങോടന് അല്ല ഞാനെന്നു നിങ്ങള്ക്ക് തോന്നും... സത്യം...
ഞാന് ഡിഗ്രി രണ്ടാം വര്ഷം പഠിക്കുന്ന കാലം. അപ്പോഴേക്കും ഞാന് എന്റെ കോളേജില് സാമാന്യം അറിയപ്പെടുന്ന ഒരാള് ആയി മാറികഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആ വര്ഷം കോളേജ് ഡേ നടക്കുന്ന സമയത്താണ് എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ഈ സംഭവം നടന്നത്. കോളേജ് ഡേ എന്ന് പറയുമ്പോള് തന്നെ നമുക്കെല്ലാം വളരെയധികം ആവേശം ഉണ്ടാവുമായിരുന്നു അന്ന്. ആ വര്ഷം കോളേജ് ഡേ അനുബന്ധിച്ച് ചില മത്സരങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും മിക്കവാറും ഉള്ള എല്ലാ പരിപാടിക്കും ചുമ്മാ എങ്കിലും ഒരു രസത്തിനു പേര് കൊടുക്കും. അക്കൂട്ടത്തില് ഞാനും ഒരു മത്സരത്തിനു പേര് കൊടുത്തു. അതാണ് കഥാ രചനാ മത്സരം... ഒന്നും എഴുതാന് അറിയില്ലാ. എങ്കിലും ചുമ്മാ പേര് കൊടുത്തു. ഒരു രസം...അങ്ങനെ കഥാ രചനക്ക് ഞാനും ചെന്നിരുന്നു. ഒരു വലിയ ഹാളില് ആണ് മത്സരം നടക്കുന്നത്. ചെന്ന് കയറിയപ്പോള് കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി... ഫൈനല് പരീക്ഷ എഴുതാന് പിള്ളേര് വന്നിരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ആള്ക്കൂട്ടം. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിന്നുപോയി. കയറണോ വേണ്ടേ... അറിഞ്ഞൂടാ... ഒടുവില് തീരുമാനിച്ചു... എന്തായാലും വന്നതല്ലേ, എഴുതിക്കളയാം... അങ്ങനെ ഞാനും ഒരു കസേരയില് എന്തും വരട്ടെയെന്ന് കരുതി ഇരുന്നു. അപ്പോഴതാ വരുന്നു... കഥാ രചനാ മത്സരത്തിനുള്ള വിഷയം. എന്റെ വിരഹം... ആദ്യമേ തള്ളിയ കണ്ണ് ഒരുവിധം ശരിയാക്കി വച്ചിട്ടാണ് ഹാളില് ഇരുന്നത് തന്നെ.. വിഷയം കേട്ടതും ആ കണ്ണുകള് വീണ്ടും തള്ളി... എഴുതണോ... എങ്കില് എന്ത് എഴുതും... ആ... അറിഞ്ഞൂടാ... കുറച്ചു നേരം ചുമ്മാ ഇരുന്നു... വിരഹം എന്നാ വാക്ക് കേട്ടിട്ടുള്ളതല്ലാതെ അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതാനൊന്നും അറിയില്ലാ... ഒടുവില് എവിടന്നാണെന്ന് അറിയില്ല... എന്തൊക്കെയോ എഴുതാന് തുടങ്ങി... എഴുതി തുടങ്ങിയപ്പോള് പിന്നെ ഹരം ആയി... എഴുതി എഴുതി ഞാന് പണ്ടാരം അടങ്ങി... പഴയ സിനിമാ കഥയും അന്നത്തെ വര്ത്തമാന കാല സംഭവങ്ങളും വച്ച് ഒരു അലക്കലക്കി... ഒടുവില് ഫലം വന്നപ്പോള് എല്ലാരും ഞെട്ടി.... കൂടെ ഞാനും... നേരത്തെ തള്ളിയ എന്റെ കണ്ണുകള് വീണ്ടും വീണ്ടും തള്ളി... ഒപ്പം എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ കണ്ണുകളും... എനിക്ക് ഒന്നാം സമ്മാനം അടിച്ചു....
അന്ന് ഞാന് നിറുത്തിയതാണ് എന്തെങ്കിലും എഴുതുന്നത്... പിന്നെ ഇപ്പോളാണ് എഴുതുന്നത്.... ഇതാണ് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരെ എന്റെ വിരഹം... !!!
എന്ന് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം
പനങ്ങോടന്
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാന് ആലോചിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്... എന്താണെന്നല്ലേ...ഞാന് ഇവിടെ ഒരു ബ്ലോഗ് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടിട്ട് അതില് ഒന്നും എഴുതുന്നില്ലല്ലോ എന്നുള്ള കാര്യം..
പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ, ഞാന് ആദ്യമേ തന്നെ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിടുണ്ട് എനിക്ക് അങ്ങനെ ഭയങ്കര കാവ്യ ഭാവനയോ സാഹിത്യ ഭാവനയോ ഒന്നും ഇല്ലെന്നുള്ള സത്യം.. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന് നിങ്ങളോട് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഭാവനകള് എനിക്ക് അയച്ചു തരാന് പറഞ്ഞത്... ഇതുവരെയായിട്ടും ഒരാള് പോലും എനിക്ക് ഒന്നും അയച്ചു തന്നില്ല എന്നുള്ളതാണ് മറ്റൊരു സത്യം.. അതിനാല് ഇനി ഞാന് തന്നെ സ്വന്തമായി എഴുതാന് തീരുമാനിച്ചു...
ഇവിടെ ഞാന് എന്റെ കൂട്ടുകാരുമായി പങ്കു വക്കാന് പോകുന്നത് ഒരു വിരഹത്തെ കുറിച്ചാണ്.. എന്റെ വിരഹം...
ഞാന് ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുന്ന കാലം... 2000-2003 കാലഘട്ടം.. വളരെയധികം സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കാലം... എല്ലാ കോളേജ് പിള്ളാരെയും പോലെ ഞാനും അടിച്ചു പൊളിച്ചു നടന്ന കാലം... എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതത്തില് ഒരിക്കലും മറക്കാന് പറ്റാത്ത നിമിഷങ്ങള് സമ്മാനിച്ച കാലം... എനിക്ക് കുറെ അധികം നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ സമ്മാനിച്ച കാലം.. ഇതെല്ലാം ആയിരുന്നു എന്റെ കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസ കാലം.. എന്റെ ക്ലാസ്സില് ഇരുപത്തിമൂന്ന് കുട്ടികള് ഉണ്ടായിരുന്നു... എല്ലാവരുമായും വളരെയധികം സൗഹൃദം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന് ഞാന് എപ്പോളും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു... എല്ലാവര്ക്കും എന്നെ വളരെയധികം ഇഷ്ടമായിരുന്നു... അതുപോലെ തന്നെ എനിക്ക് അവരോടും... അങ്ങനെ ഞാന് എന്റെ കൂട്ടുകാരന്മാരോടും കൂട്ടുകാരികളോടും അടിച്ചു പൊളിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്ന ആ കാലത്താണ് ഈ സംഭവം നടക്കുന്നത്... ഇന്നുവരെ ഞാന് നിങ്ങളോട് ആരോടും ഈ സംഭവത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല... അതുകൊണ്ട് ആദ്യം നിങ്ങള്ക്ക് ഇത് കേള്ക്കുമ്പോള് ചിലപ്പോള് വിശ്വസിക്കാന് കഴിഞ്ഞു എന്ന് വരില്ല.. നിങ്ങള് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുള്ളതും പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതും ആയ ഒരു പനങ്ങോടന് അല്ല ഞാനെന്നു നിങ്ങള്ക്ക് തോന്നും... സത്യം...
ഞാന് ഡിഗ്രി രണ്ടാം വര്ഷം പഠിക്കുന്ന കാലം. അപ്പോഴേക്കും ഞാന് എന്റെ കോളേജില് സാമാന്യം അറിയപ്പെടുന്ന ഒരാള് ആയി മാറികഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആ വര്ഷം കോളേജ് ഡേ നടക്കുന്ന സമയത്താണ് എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ഈ സംഭവം നടന്നത്. കോളേജ് ഡേ എന്ന് പറയുമ്പോള് തന്നെ നമുക്കെല്ലാം വളരെയധികം ആവേശം ഉണ്ടാവുമായിരുന്നു അന്ന്. ആ വര്ഷം കോളേജ് ഡേ അനുബന്ധിച്ച് ചില മത്സരങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും മിക്കവാറും ഉള്ള എല്ലാ പരിപാടിക്കും ചുമ്മാ എങ്കിലും ഒരു രസത്തിനു പേര് കൊടുക്കും. അക്കൂട്ടത്തില് ഞാനും ഒരു മത്സരത്തിനു പേര് കൊടുത്തു. അതാണ് കഥാ രചനാ മത്സരം... ഒന്നും എഴുതാന് അറിയില്ലാ. എങ്കിലും ചുമ്മാ പേര് കൊടുത്തു. ഒരു രസം...അങ്ങനെ കഥാ രചനക്ക് ഞാനും ചെന്നിരുന്നു. ഒരു വലിയ ഹാളില് ആണ് മത്സരം നടക്കുന്നത്. ചെന്ന് കയറിയപ്പോള് കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി... ഫൈനല് പരീക്ഷ എഴുതാന് പിള്ളേര് വന്നിരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ആള്ക്കൂട്ടം. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിന്നുപോയി. കയറണോ വേണ്ടേ... അറിഞ്ഞൂടാ... ഒടുവില് തീരുമാനിച്ചു... എന്തായാലും വന്നതല്ലേ, എഴുതിക്കളയാം... അങ്ങനെ ഞാനും ഒരു കസേരയില് എന്തും വരട്ടെയെന്ന് കരുതി ഇരുന്നു. അപ്പോഴതാ വരുന്നു... കഥാ രചനാ മത്സരത്തിനുള്ള വിഷയം. എന്റെ വിരഹം... ആദ്യമേ തള്ളിയ കണ്ണ് ഒരുവിധം ശരിയാക്കി വച്ചിട്ടാണ് ഹാളില് ഇരുന്നത് തന്നെ.. വിഷയം കേട്ടതും ആ കണ്ണുകള് വീണ്ടും തള്ളി... എഴുതണോ... എങ്കില് എന്ത് എഴുതും... ആ... അറിഞ്ഞൂടാ... കുറച്ചു നേരം ചുമ്മാ ഇരുന്നു... വിരഹം എന്നാ വാക്ക് കേട്ടിട്ടുള്ളതല്ലാതെ അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതാനൊന്നും അറിയില്ലാ... ഒടുവില് എവിടന്നാണെന്ന് അറിയില്ല... എന്തൊക്കെയോ എഴുതാന് തുടങ്ങി... എഴുതി തുടങ്ങിയപ്പോള് പിന്നെ ഹരം ആയി... എഴുതി എഴുതി ഞാന് പണ്ടാരം അടങ്ങി... പഴയ സിനിമാ കഥയും അന്നത്തെ വര്ത്തമാന കാല സംഭവങ്ങളും വച്ച് ഒരു അലക്കലക്കി... ഒടുവില് ഫലം വന്നപ്പോള് എല്ലാരും ഞെട്ടി.... കൂടെ ഞാനും... നേരത്തെ തള്ളിയ എന്റെ കണ്ണുകള് വീണ്ടും വീണ്ടും തള്ളി... ഒപ്പം എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ കണ്ണുകളും... എനിക്ക് ഒന്നാം സമ്മാനം അടിച്ചു....
അന്ന് ഞാന് നിറുത്തിയതാണ് എന്തെങ്കിലും എഴുതുന്നത്... പിന്നെ ഇപ്പോളാണ് എഴുതുന്നത്.... ഇതാണ് എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരെ എന്റെ വിരഹം... !!!
എന്ന് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം
പനങ്ങോടന്
പനങ്ങോട അന്ന് എഴുത്ത് നിറുത്തിയതു നന്നായി.....
ReplyDeleteഇല്ലേ ഇന്ന് ഇത് എഴുതാന് പറ്റുമായിരുന്നോ....
അടുത്ത തവണ അന്നത്തെ ആ വിരഹം തന്നെ ആയ്ക്കോട്ടെ ബ്ലോഗ് വിഷയം....
nee avide vachu ingane oru kadha ezhuthiya kaaryam njanarinjilledaaa .... enikku thonnunnathu ithu nee maathre arinjittulllooo ennnaanu.... :)
ReplyDelete